اشک مداح
مجمع الذاکرین متوسیلن به باب الحوائج موسی بن جعفر علیه السلام
درباره وبلاگ


هدف ما از ایجاد این وبلاگ نقد و بررسی شبهات و غلو در مداحی وشیوه روضه خوانی می باشد.
لطفا نظرات خود را درباره مطالب وبلاگ ذیل هر مطلب قرار دهید و ما را در بهتر کردن محتوای این وبلاگ یاری فرمائید. شماره های تماس (مدیر مجمع): 09155137285 -
09375382373
لینک کانال ما درتلگرام:https://telegram.me/mamj51
@mamj51

مدیر وبلاگ : سیدمحمد موسوی
پربازدیدترین مطالب

کد پربازدیدترین



برای دریافت گرافیکی این فایل از اینجا اقدام کنید

زندگی نامه و شخصیت امام حسن (ع)
این متن شامل پرسش و پاسخی درباره امام حسن مجتبی می باشد که در سایت حوزه موجودمی باشد و این متن کپی از آن می باشد.
پرسش:
إمام حسن (ع) در چه سالی متولد شد؟ و در چه سالی صلح نامه بین آن حضرت و معاویه امضا شد؟ کدام یک از همسرانش با نیرنگ معاویه آن حضرت را مسموم کرد؟ مدت زمان خلافت آن حضرت چند سال بود؟ و مشهور ترین صفات آن حضرت چیست؟
پاسخ:

پاسخ اجمالی:

امام حسن پسر علی بن ابی طالب (ع) در شب نیمه ماه مبارک رمضان، سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود. در سن 37 سالگی با وی برای خلافت و جانشینی امام علی (ع) بیعت شد. مدت امامت حضرتش شش ماه و سه روز به طول انجامید. پس از آن تحت شرایط و عوامل خاص در سال 41 ه.ق با معاویه صلح کرد و به مدینه مراجعت نمود و مدت ده سال در مدینه زندگی کرد، سرانجام با دسیسه و نیزنگ معاویه به دست همسرش (جعده دختر اشعث کندی) به شهادت رسید و در قبرستان بقیع در کنار قبر مادربزرگش فاطمه بنت اسد (ره) به خاک سپرده شد.

به اعتراف دوست و دشمن، در فضایل و کمالات اخلاقی انسانی کامل بود: قرابت و نزدیکی آن حضرت به رسول الله (ص)، علاقه و محبت پیامبر نسبت به وی، دارا بودن بیشترین شباهت به رسول الله، یکی از مصادیق آیۀ تطهیر و حدیث کساء بودن، حضور با پیامبر در جریان مباهله، تواضع و سخاوت فراوان، عبادت زیاد، به اتفاق برادرش (امام حسین) سرور جوانان بهشت بودن، برخی از بارزترین خصائص و ویژگی های اخلاقی و کمالات آن حضرت است.

 

پاسخ تفصیلی:

امام حسن، پسر علی بن ابی طالب، پسر عبد المطلب، پسر هاشم، پسر عبد مناف، سرور جوانان بهشت است.[1]

بنابه روایت مشهور بین شیعه و اهل سنت،[2] امام حسن (ع) در شب نیمۀ ماه مبارک رمضان، سال سوم هجرت در شهر مدینه دیده به جهان گشود.[3] البته نقل های ضعیفی هم وجود دارد که یکی از آنها زمان ولادت آن حضرت را ماه شعبان ذکر می کند. شاید این تاریخ با تاریخ ولادت امام حسین اشتباه شده باشد.

کنیه اش ابو محمد است. این کنیه را پیامبر اکرم (ص) به امام حسن داد.[4] در هفتمین روز ولادتش حضرت فاطمه (س) قنداقۀ امام حسن را – در پارچه ای از حریر بهشتی که جبرئل برای پیامبر آورد – خدمت پدر آورد. پیامبر (ص) نام حسن را بر وی نهاد.

لقب های آن حضرت عبارت اند از: سعید، زکی، مجتبی و تقی.[5]

هنگام ارتحال ملکوتی پیامبر (ص) امام حسن (ع) هفت سال و چند ماه، یا هشت سال داشت. زمانی که امامت بعد از علی (ع) به ایشان رسید، حضرتش 37 ساله بود.[6]

شیخ مفید در کتاب ارشاد می گوید: زمان بیعت (امامت) امام مجتبی روز جمعه 21 رمضان سال چهل هجری بود.[7]

مدت امامت آن حضرت شش ماه و سه روز به طول انجامید و در سال 41 ق. بین او و معاویه صلح نامه امضا شد. پس از اجرای صلح، امام (ع) به مدینه مراجعت نمود و مدت ده سال آخر عمر شریفش را در آن جا ساکن بود، که در تاریخ 28 صفر سال پنجاه هجری همزمان با سال روز رحلت پیامبر اسلام (ص) در سن چهل و هفت سالگی[8] به دست همسرش جعده (دختر اشعث کندی) از طریق سم به شهادت رسید.

این حادثه با دسیسه و نیرنگ معاویه و وعدۀ ازدواج با پسرش یزید بن معاویه صورت پذیرفت. سرانجام امام (ع) با نوشیدن زهر به دست همسرش و پس از چهل روز تحمل مریضی[9] به دیدار حق شتافت و امام حسین (ع) پس از مراسم غسل و کفن برادرش را در کنار مقبره مادر بزرگشان فاطمه بنت اسد (ره) در قبرستان بقیع به خاک سپرد.[10]

تاریخ نویسان درباره امام حسن مجتبی (ع) فضایل و مناقبی را ذکر کردند که برخی از آنها چنین است:

1. نام گذاری امام حسن از سوی خداوند

جابر بن عبدالله می گوید: هنگامی که حضرت زهرا امام حسن (ع) را به دنیا آورد، به امام علی (ع) گفت: برایش نام انتخاب کن. علی (ع) فرمود: من در نام گذاری این فرزند بر پیامبر (ص) پیش نمی گیرم. قنداقۀ امام حسن را خدمت رسول الله (ص) آوردند و گفتند، یا رسول الله، برایش نام انتخاب کن. پیامبر فرمود: در این نام گذاری بر خدای متعال سبقت نمی گیرم. پس خدای متعال به جبرئیل وحی فرستاد که محمد (ص) صاحب فرزند شد، به جانب وی برو، تبریک بگو، و به او بگو که علی نسبت به تو مثل هارون است نسبت به موسی، پس نام فرزند هارون را بر وی بگذار. جبرئیل بر پیامبر (ص) فرود آمد، تولد فرزند را از جانب خداوند بر وی تبریک گفت و گفت: خدای متعال فرمود: نام مولود فاطمه را به اسم پسر هارون نام گذاری کن. پیامبر فرمود: نام پسر هارون چیست؟ جبرئیل گفت: شبر.

پیامبر (ص) فرمود: زبان ما عربی است! پس جبرئیل در جواب گفت: او را حسن نام بگذار و پیامبر نام حسن را برایش برگزید.[11]

2. امام حسن (ع) سرور جوانان بهشت

جابر از پیامبر (ص) نقل می کند: هر کس خواست سرور جوانان بهشت را ببیند، پس به چهره حسن بن علی (ع) نگاه کند.[12]

3. هیبت و ابهت امام حسن (ع) هیبت رسول خدا (ص)

ابن علی رافعی از پدرش، از جده اش زینب دختر ابی رافع، نقل می کند: حضرت فاطمه با دو پسرش حسن و حسین (ع) خدمت رسول الله (ص) رسید ... و فرمود: این دو پسرانت هستند، پس چیزی به ارث و یادگار آن دو را بیاموز، پیامبر (ص) چنین دربارۀ آنها فرمود: "حسن هیبت و ابهت مرا دارد، و اما حسین دارای جود و بخشش و شجاعت من است". مؤید این روایت، روایتی است که محمد بن اسحاق نقل کرده است. کسی در شرافت بعد از رسول خدا (ص) به حسن بن علی (ع) نرسیده است. وی می گوید من در مسیر مکه خود شاهد بودم که امام حسن (ع) از مرکبش پایین آمد و پیاده می رفت از همراهانش کسی نماند، مگر این که او نیز از مرکبش پیاده شد، حتی سعد بن ابی وقاص هم پیاده شد و در کنار حضرت راه می رفت.[13]

4. امام مجتبی (ع) شبیه ترین مردم به رسول خدا (ص)

از انس بن مالک نقل شده است که کسی در شباهت به رسول الله (ص) مانند حسن بن علی (ع) نبود.[14]

5. شدیدترین ابراز محبت های رسول خدا (ص) نسبت به امام مجتبی (ع)

در کتاب صحیح مسلم روایتی است که پیامبر (ص) دربارۀ امام حسن می فرماید: "من حسن را دوست می دارم، خدایا تو نیز او را و هر کسی که او را دوست می دارد، دوست بدار".[15]

در روایتی دیگر از براء بن عازب آمده است، من دیدم که حسن بر دوش رسول الله (ص) بود، در حالی که می فرمود: "خدایا من او (حسن) را دوست می دارم، تو نیز او را دوست بدار".[16]

6. زهد و عبادت امام حسن (ع)

در کتاب امالی آمده است: امام مجتبی عابدترین، زاهدترین و با فضیلت ترین مردم زمانش بود و زمانی که عازم حج می شد، با پای پیاده می رفت و گاهی هم پا برهنه، امام حسن (ع) زمانی که یاد مرگ می کرد می گریست و هنگامی که به یاد قبر و قیامت می افتاد، اشک از چشمانش سرازیر می شد.[17]

7. بذل و بخشش در راه خدا

امام مجتبی اهل جود و بخشش بود و در میان مردم به این خصلت معروف بود. روایات فراوان در این باره آمده است. علامه مجلسی صاحب کتاب بحار الانوار از حلیة الاولیاء نقل می کند: امام حسن (ع) دو بار تمام زندگی اش را در راه خدا بین مستمندان تقسیم کرد.[18]

8. تواضع و محبت نسبت به فقرا

ابن شهر آشوب در کتاب الفنون از احمد مؤدب و کتاب نزهة الابصار از ابن مهدی نقل می کند: امام حسن (ع) در حال گذر از جایی بود، دید عده ای از فقرا بر زمین نشسته اند و مقداری نانِ خشکِ خورد شده در سفرۀ آنها است و مشغول خوردن هستند، از حضرت دعوت کردند از آن نان خشک میل کند، حضرت از مرکب پیاده شد در کنارشان نشست و از آن نان میل کرد، به برکت وجود امام نان آن قدر زیاد شد که همه از آن خوردند و سیر شدند، پس از غذا امام مجتبی (ع) از آنها دعوت کرد و در منزل خود از آنان پذیرایی نمود و ... .[19]

مشابه این گونه روایات و ده ها آیۀ قرآن که درباره فضایل و مناقب اهل بیت و امام مجتبی وارد شده، فراون است[20] و به همین مقدار درباره آن حضرت اکتفا می کنیم. درباره فضیلت و شخصیت امام حسن (ع) همین مقدار بس که آن حضرت از اهل بیت (ع) است، کسانی که خداوند پلیدی را از آنان دور کرده و آنان را پاک و مطهر گردانید،[21] و از کسانی است که رسول خدا (ص) به اتفاق آنان با نصارای نجران مباهله کرد.[22]



[1] تهذیب ‏الأحکام، ج 6، ص 40.

[2] إعلام‏الوری، ج 1، ص 206؛ صلح الامام الحسن (ع)، ص 25.

[3] جعفر مرتضی العاملی، الحیاة السیاسیة للامام الحسن (ع)، ص 9.

[4] سید محسن، امین، اعیان الشیعة، ج 1، ص 567 .

[5] صلح امام حسن (ع)، ص 25.

[6] إعلام‏الوری، ج 1، ص 206.

[7] اعیان الشیعة، ج 1، ص 207، نقل از ارشاد شیخ مفید.

[8] اعیان الشیعة، ج 1، ص 567 نقل از ارشاد شیخ مفید.

[9] اعیان الشیعة، ج 1، ص 576.

[10] إعلام‏الوری، ج 1، ص 207.

[11] إعلام‏الوری، ج 1، ص 211- 212.

[12] إعلام‏الوری، ج 1، ص 211.

[13] إعلام‏الوری، ج1 ، ص 212.

[14] بحارالأنوار، ج 43، ص 338

[15] بحارالأنوار، ج 37، ص 74.  

[16] همان.

[17] امالی، شیخ صدوق، ص 179.

[18] بحارالأنوار، ج 43، ص 340.  

[19] ابن شهر آشوب، المناقب، ج 4، ص 24. 

[20] نک: فضائل الخمسة من الصحاح الستة، فیروز آبادی.

[21] نک: تفسیر آیۀ تطهیر در تفاسیر المیزان، نمونه و...

[22] نک: تفسیر آیۀ تطهیر ؛ و کتاب های پیرامون مباهله.






نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
بسم الله الرحمن الرحیم

نام های پنهانی
معجزات امام حسن مجتبی علیه‌السلام
به سند روایتی که در زیر است و شهادت تاریخ نام مبارک امام حسن نام جدیدی بوده که قبل از آن همتای نداشته.
علامه‏ ی مجلسی قدس سره در كتاب «جلاء العیون» می گوید:
قبل از امام حسن و امام حسین علیهماالسلام كسی به نام آن بزرگواران نامیده نشده بود، و این از معجزات این دو امام علیهماالسلام است. چنانچه كسی به اسم «محمد» و «علی» قبل از ایشان - از پیامبران - به این نام‏ها نامیده نشده است.
چنانچه حق تعالی در قصه‏ی حضرت یحیی علیه‏السلام می فرماید: «ما پیش از او برای او همنامی قرار نداده بودیم»

منبع.کتاب اعجاز امیران عالم علیهم السلام (معجزات امام حسن مجتبی علیه‌السلام)





نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
بسم الله الرحمن الرحیم

معجزات امام حسن مجتبی علیه‌السلام

اللّهــم صلّ علــی محمّــد و آل محمّــد و عجّــل فرجــــهم

روزی عمروعاص به معاویه گفت: حسن بن علی مردی است كه به زیور حیا آراسته است. مصلحت آن است كه به او بگویی به منبر برود و مردم را موعظه كند. شاید وقتی به او توجه كنند حیا مانع او شود و از سخن گفتن عاجز شود. و این باعث تحقیر او گردد.
معاویه بنا به توصیه عمروعاص به امام حسن علیه‏السلام گفت: دوست دارم كه بر منبر روی و مردم را به اوامر الهی ترغیب و از معصیت خدا بترسانی. حضرت قبول فرمودند: و به منبر رفتند و حمد الهی و درود رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم به جای آوردند و فرمودند: هر كسی كه مرا می شناسد و یا نمی شناسد بداند كه من حسن بن علی بن ابی طالبم و پسر دختر رسول خدایم. منم فرزند رسول
خدا، منم پسر نبی منذر، منم پسر رسول مبشر، منم نور دیده خیر النبیین، من فرزند رسول الثقلین، من فرزند بهترین موجودات،منم فرزند خواجه كاینات، منم پسر امیرالمومنین، من فرزند امام المتقین، منم فرزند صاحب فضایل، منم صاحب ركن و مقام، منم صاحب مكه و منی، منم صاحب زمزم و بطحا.
وقتی حضرت این سخنان را بر روی منبر ایراد فرمود، حضار شوق و ذوق فراوانی نسبت به ملازمت و پیروی از ایشان پیدا كردند به طوری كه معاویه ترسید و گفت: یا ابامحمد كافی است آن چه بیان كردی از منبر فرود آی. حضرت از منبر فرود آمدند. معاویه گفت: یا ابامحمد تصور می كنی با این سخنان خلیفه خواهی شد؟ تو كجا و خلافت كجا؟! حضرت فرمود: خلیفه آن كسی است كه به امر خدا و رسول او عمل كند نه به جور و طغیان، خلیفه باید تقویت كننده اسلام باشد نه تخریب كننده آن و خلیفه آن كسی است كه ترك دنیا و آن چه در آن است كرده باشد و جامه محرومی و مهمومی پوشیده باشد و آخرت را به دنیا نفروشد نه این كه جماعتی را به دور خود جمع كند. و آخرت را از دست بدهد و در فسق و فساد را باز كند و دست ظلم و عدوان به حقوق مردم دراز كند.
وقتی سخن امام حسن علیه‏السلام به اینجا رسید جوانی از بنی‏امیه كه در آن جا حضور داشت طاقت نیاورد و شروع به فحش دادن و بی‏ادبی نسبت به حضرت و پدر بزرگوارش علی بن ابی طالب علیه‏السلام نموده امام حسن علیه‏السلام آزرده خاطر شد و رو به آسمان كرد و گفت: بار پروردگارا تغییر بده آن چه را كه در اوست و او را از زنان قرار بده. بلافاصله دعای حضرت مستجاب شد و فی الفور ریش آن ملعون ریخت و وقتی به خود توجه كرد، دید كه به زن تبدیل شده است. و جوان خاك مذلت و ادبار بر سر ریخت و حضرت امام حسن علیه‏السلام نگاهی با هیبت به او كرد و فرمود: از این مجلس برخیز كه نشستن زن در بین مردان جایز نیست. پس از آن حضرت ساعتی متفكر بود و سپس از مجلس برخاست كه بیرون بیاید. عمروعاص گفت: یابن رسول الله بنشین و آتش غضب را خاموش كن و چند سوال مرا جواب بده.
فرمود: سوال كن از هر چه می خواهی.
عمروعاص گفت: كرم و نجدت و مروت چیست؟
حضرت فرمود: كرم عطا كردن بدون چشم‏داشت دنیوی و بخشش قبل از تقاضا كردن و به خدمت نگاهداشتن نفس از محرمات و صبر كردن در همه جا بر مكروهات و مروت نگاهداشتن دین است و احتراز نفس از معایب و متابعت شیطان و قیام نمودن به ادای حقوق خواص و عوام و افشای سلام و سپس از مجلس معاویه برخاستند و به طرف منزل تشریف بردند.
معاویه به عمروعاص گفت: آن چه نباید می كردی كردی و اهل شام را با من دشمن كردی.
عمروعاص گفت: ای معاویه شمشیرهای اهل شام زمان جنگ با تو خواهد بود و اهل شام را با تو محبت از جهت كمال،
صلاح و نهایت تقوی و دیانت مانند مال دنیا است و از این سخنان بیم نداشته باش و بر اراده امور خود راسخ باش و بدان كه امام حسن به دنیا پشت كرده و به آخرت رو كرده است و نه او به دنیا وابستگی و نه اهل دنیا را با او دلبستگی است.
و اما بعدها روزی زن آن جوانی كه به زن تبدیل شد خدمت امام حسن علیه‏السلام آمد و بعد از گریه و زاری فراوان شفاعت شوهر ملعونش را نمود و چون بسیار بی‏تابی و اصرار نمود حضرت به او ترحم كرد و دعا نمود و مجددا به صورت اول درآمد.
هرگاه یكی از شماها به برادر خود برخورد، باید محل نور از پیشانی او را ببوسد. (یعنی محل سجده).

اللّهــم صلّ علــی محمّــد و آل محمّــد و عجّــل فرجــــهم

منبع.کتاب معجزات امام حسن مجتبی علیه‌السلام





نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شهادت پیامبر بزرگ اسلام محمد بن عبد الله (ص) و امام حسن مجتبی (ع) بر همه مسلمانان عالم تسلیت باد!








نوع مطلب : حضرت محمد مصطفی (ص)، امام حسن مجتبی (ع)، مطلب روز، مناسبت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

شرح چگونگی شهادت، تشییع و دفن پیكر مطهر امام حسن مجتبی (ع)

بنا به قول‌های معتبر، ‌امام حسن(ع) روز بیست و هشتم ماه صفر سال 49 هجری در سن 47 سالگی به خاطر خوردن زهر و مسمومیت ناشی از آن به شهادت رسید و در قبرستان بقیع به خاك سپرده شد.

«شیخ كلینی» از دانشمندان بزرگ شیعی كه كتاب‌هایی در باب معرفی امامان دوازده‎گانه شیعه دارد، از «ابوبكر حضرمی» نقل می‌كند كه؛ «جعده» دختر «اشعث‎بن قیس كندی»، امام حسن(ع) را با زهر مسموم كرد. و نیز یكی از كنیزان آن حضرت را زهر داد و مسموم كرد، زهر را برگردانید، ولی آن زهر در درون جان امام حسن(ع) جای گرفت و مجروح كرد و آن حضرت بر اثر آن، شهید شد.»

 

هنگامی كه امام حسن(ع) به شهادت رسید، امام حسین(ع) او را غسل داد و كفن كرد و جنازه او را درون تابوت گذاشت و به محلی كه رسول خدا(ص) در آنجا بر جنازه‌ها نماز می‌خواند، حركت داد، و بر جنازه نماز خواند. اما این اقدام‌ها همراه با فشارهای افراد منسوب به بنی‌امیه بود، به نحوی كه آنها اجازه ندادند تا امام حسن(ع) در خانه حضرت رسول(ص) دفن شود و جسم پاك او را در قبرستان بقیع به خاك سپردند. اما این كار نیز بدون حاشیه‌ها نبود و ایادی دنیاطلب معاویه، با شقاوت و بی‌رحمی اقدام به تیرباران جسد فرزند رسول خدا(ص) كردند؛ در حالی‌كه خود را مسلمانان واقعی می‌نامیدند.

 

با این حال، تاریخ اسلام گواه است كه یكی از جنایات هولناك معاویه در طول حكومت خود، به شهادت رساندن امام حسن مجتبی(ع) بود و ردپای این جنایت هولناك در تاریخ، به طور آشكار دیده می‌شود. جنایت به این صورت شكل گرفت كه معاویه ضمن توطئه‌ای خائنانه و با بهره‌گیری از دختر «اشعث‎بن قیس» (همسر امام‌حسن) او را مسموم و به شهادت رسانید. چهره ‌شیطانی و پیمان‌شكن، و دورویی و نفاق معاویه كه در طول حیات سیاسی‎اش فراوان خود را نشان می‌داد در ضمن این جنایت نیز روشن‌تر از همیشه در معرض دید همگان قرار گرفت.

تاریخ، این مطلب را با قوت هرچه بیشتر به اثبات رسانده است. با این حال افراد متعصبی چون «ابن‎خلدون» كه از آبشخور آلوده بنی‌امیه سیراب می‌شد، جریان را بی‌پایه و ضعیف قلمداد كرده می‌نویسد: «آنچه درباره مسموم شدن حسن‎بن علی(ع) به وسیله معاویه نقل شده، روایتی است كه شیعه آن را ساخته و پرداخته است.» البته این نظر خاص، ناشی از گرایشات خاص دینی «ابن‎خلدون» است كه او برای دفاع از چهره‌ای مرموز و نامطلوب همچون معاویه مفاد تاریخ اسلام را عوض كرده است.

 

مظلومیت امام در جریان دفن آن حضرت بیشتر جلب توجه می‌كند. هنگامی كه اهل بیت(ع) می‌خواستند طبق وصیت آن حضرت، او را كنار قبر پیامبر(ص) دفن كنند، قداره‌داران بنی‌امیه به مخالفت برخاستند. در این میان «مروان‎بن حكم» از میان آشوب‌گران فریاد برآورد: «در حالی كه عثمان در دورترین نقطه بقیع به خاك سپرده شد، گمان می‌كنید كه اجازه می‌دهم حسن‎بن علی(ع) در خانه رسول خدا(ص) دفن شود؟!» پیشتاز آشوب، سوار بر مركبی، ادعای مالكیت خانه را از طریق ارث كرده و ممانعت خود را تا پای جان از دفن امام در آرامگاه رسول خدا(ص) اعلان داشت.

 

حتی كار از این بالاتر گرفت و در نهایت شقاوت و سبعیت، جنازه امام را تیرباران كردند، تا جایی كه كفن آلوده به خون شد و مشایعت‌كنندگان مجبور به تعویض كفن شدند. سرانجام پس از این كشمكش‌ها، شهید مظلوم را در بقیع به خاك سپردند.

در سوگ این ریحانه رسول خدا(ص) طبق روایاتی كه رسیده، مردم مدینه ـ كه بیشتر آنها از فرزندان انصار بودند ـ به ماتم نشسته و بازارهای مدینه را بستند. عمربن بشیر همدانی می‌گوید: «از اسحاق پرسیدم: متی ذل الناس؟ چه موقع مردم ذلیل شدند؟ پاسخ داد: حین مات الحسن و ادّعی زیاد و قتل حجربن عدی؛ پس از شهادت امام حسن (ع) و استلحاق زیاد و قتل حجربن عدی.»


منبع:farsnews.com





نوع مطلب : مناسبت ها، مطلب روز، امام حسن مجتبی (ع)، 
برچسب ها : شهادت امام حسن مجتبی (ع)، نحوه ی شهادت امام دوم، تیرباران جسد امام حسن مجتبی (ع)،
لینک های مرتبط :

برخی از کتابهای که درباره امام حسن مجتبی علیه السلام تألیف شده اند:

  • صحیفه الحسن(ع)
نویسنده : جواد قیومى اصفهانى
تعداد مقالات: 8

  • صلح امام حسن علیه السلام
نویسنده : سید عبدالحسین شرف الدین
تعداد مقالات: 29


  • هدایتگران راه نور- زندگانى امام حسن (‏علیه السلام)
نویسنده : آیت الله سید محمد تقى مدرسى
تعداد مقالات: 19

  • سیره پیشوایان (زندگانی امام حسن علیه السلام)
نویسنده : مهدى پیشوایى
تعداد مقالات:4
دانلود  


  • چهل داستان از امام حسن (علیه السلام)
نویسنده : عبدالله صالحى
تعداد مقالات: 47
دانلود 

  • پیشواى دوم : حضرت امام حسن (علیه السلام)
نویسنده : موسسه اصول دین قم
تعداد مقالات: 11

  • چهل داستان و چهل حدیث از امام حسن مجتبى علیه السلام
نویسنده : عبدالله صالحى
تعداد مقالات: 47

  • حسن بن علی علیهم السلام بیدارترین سردار
نویسنده : حسین استادولی
تعداد مقالات: 66

  • چهل حدیث از امام حسن مجتبی (علیه السلام)
نویسنده : احمد زمانی
تعداد مقالات: 42

  • ۱۴ نور پاك ( علیهم السلام )
نویسنده : عبدالرحیم عقیقى بخشایشى
تعداد مقالات: 70

  • تربیت در سیره و سخن امام حسن مجتبى علیه السلام
نویسنده : عبدالكریم پاك نیا
تعداد مقالات: 109

  • تحلیلى از زندگانى سیاسى امام حسن مجتبى (ع )
نویسنده : سید جعفر مرتضى عاملى
تعداد مقالات: 39

  • حیات پاكان جلد ۲
نویسنده : مهدى محدثى
تعداد مقالات: 30




نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، کتاب شناسی، مناسبت ها، مطلب روز، 
برچسب ها : صحیفه الحسن (ع)، صلح امام حسن علیه السلام، هدایتگران راه نور - زندگانی امام حسن علیه السلام، سیره پیشوایان (زندگانی امام حسن علیه السلام)، چهل داستان از امام حسن (علیه السلام)، پیشواى دوم : حضرت امام حسن (علیه السلام)، چهل داستان و چهل حدیث از امام حسن مجتبى علیه السلام - حسن بن علی علیهم السلام بیدارترین سردار - چهل حدیث از امام حسن مجتبی (علیه السلام) - ۱۴ نور پاك ( علیهم السلام ) - تربیت در سیره و سخن امام حسن مجتبى علیه السلام - تحلیلى از زندگانى سیاسى امام حسن مجتبى (ع )- حیات پاكان جلد ۲،
لینک های مرتبط :
شعر درباره امام حسن مجتبی (ع) - ویژه شهادت
صلی الله علیک یا حسن مجتبی(ع)
مدینه چه شده؟
باز چرا نوحه سرائی؟
بگو باز چرا غرق عزایی؟
مدینه چه خبر؟باز
عزادار که هستی؟
بگو باز به سوگ که نشستی؟
مدینه چه خبر؟
بقیه شعر در ادامه مطلب


ادامه مطلب


نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، شعر، مطلب روز، 
برچسب ها : شعر درباره امام حسن مجتبی (ع)،
لینک های مرتبط :
شنبه 1393/09/29 :: نویسنده : سیدمحمد موسوی

شهادت پیامبر اکرم (ص)

مدینه، چه کردی رسول خدا را

گرفتی ز ما خاتم‌الانبیا را

چه بیدادگر بود، این چرخ گردون

که خاک یتیمی، به سر ریخت ما را

دریغا! که روح دعا، رفت در خاک

گرفتند از ما روان دعا را

به سوگ محمّد، بگریید، یاران

که زهرا ببیند، سرشک شما را

بیارید گل بر در بیت زهرا

که هم‌درد باشید، خیرالنسا را

الهی الهی که اهل مدینه

نبینند، تنهایی مرتضا را

الهی نبینم که زهرا به صحرا

دهد آب با اشک خود نخل‌ها را

مبادا که در بیت وحی الهی

بدون طهارت، گذارید پا را

ببوسید، روی حسین و حسن را

تسلّا دهید این دو صاحبْعزا را

خدا را چه شد، آن طبیب دو عالم

که آورد، بر زخم‌ جان‌‌ها، دوا را

نه لب بر گلوی حسینش نهاده

نه بوسیده لعل لب مجتبا را

سلامی نداده است، بر اهل‌بیتش

زیارت نکرده است، بیت‌الولا را

زنان مدینه، چو جان در بر خود

بگیرید، دخت رسول خدا را

مبادا مبادا، گذارید تنها

در این روزها، عصمت کبریا را

زنان مدینه، به جان پیمبرi

بگویید اسرار این ماجرا را

چرا شعله از بیت زهرا بلند است

ببینید، آتش زدند آن سرا را

دریغا! دریغا! که در پشت آن در

شکستند، ار کان ارض و سما را

بیایید، در آستان ولایت

که کشتند، ریحانة المصطفا را

خطاکار، آن بود، ای اهل عالم

کز اوّل رها کرد، تیر خطا را

خدا را در بیت توحید و آتش؟

یهودند این جانیان، یا نصارا؟

یهود و نصارا به پیغمبر خود

روا داشت کی این چنین ناروا را؟

کسی کو زند، لطمه بر روی زهرا

به قرآن که کفرش بود آشکارا

نه سهمی، ز قرآن و اسلام دارد

نه دیده است، یک لحظه رنگ حیا را

ندیده است، پیغمبری، جز محمّدi

ز امّت، چنین ظلم و جور و جفا را

شراری، ز بیت‌الولا رفت بالا

که بگرفت در کام خود کربلا را

عدو، آتشی زد به بیت ولایت

که بگرفت، تا حشر، دودش فضا را

زمام سخن را نگهدار «میثم»

که آتش زدی، قلب اهل ولا را

شاعر: غلامرضا سازگار




نوع مطلب : امام حسن مجتبی (ع)، شعر، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 3 )    1   2   3   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :