در حریم نور جای مشعل و فانوس نیست 

هیچ کس از لطف تو در این حرم مأیوس نیست 

 

شکر حق با شیر مادر مهرتان در دل نشست 

واقعا بیچاره هرکس با شما مأنوس نیست


کربلا و کاظمین و سامرا، حتی نجف

هیچ جا بهرِ من درمانده همچون طوس نیست 

 

دُرّ و مرجانی که از احسان به مردم میدهی

دَر صدف هایِ کفِ اعماق اقیانوس نیست 

 

هرکس از، سوی تو آمد بویِ جنت می دهد

بوی جنت هیچ جا چون در حرم محسوس نیست 

این کبوتر که به دور گنبدت در گردش است 

هم طراز هر پرش صدها پرِ طاووس نیست 

 

دانه دانه ذکرِ تسبیحم فقط شد "یا رضا" 

شأن ذکرت کمتر از "یا نور و یا قدوس" نیست

 

زائرانت پشتِ هم مرکب به مرکب آمدند

اینهمه زائر ولی روزیِ من... افسوس!... نیست

 

نه عبا میخواهم و نه تیغه ی سلمانیت

حاجتم این روزها چیزی بجز پابوس نیست

 

شاعر : محمد جواد شیرازی