اشک مداح
مجمع الذاکرین متوسیلن به باب الحوائج موسی بن جعفر علیه السلام
درباره وبلاگ


هدف ما از ایجاد این وبلاگ نقد و بررسی شبهات و غلو در مداحی وشیوه روضه خوانی می باشد.
لطفا نظرات خود را درباره مطالب وبلاگ ذیل هر مطلب قرار دهید و ما را در بهتر کردن محتوای این وبلاگ یاری فرمائید. شماره های تماس (مدیر مجمع): 09155137285 -
09375382373
لینک کانال ما درتلگرام:https://telegram.me/mamj51
@mamj51

مدیر وبلاگ : سیدمحمد موسوی
پربازدیدترین مطالب

کد پربازدیدترین

مریض شدن فرزندان حضرت علی (ع) و فاطمه (س)

امام حسن (علیه السّلام) و امام حسین (علیه السّلام) در دوران كودكی بیمار شدند حضرت علی (علیه السّلام) و فاطمه زهرا (سلام الله علیها) از آن‌ها مواظبت بسیار كردند، و با خدای خود عهد كردند كه اگر حسن و حسین بهبودی بیابند، سه روز صبر كرده و روزه بگیرند تا به این وسیله شكر نعمت را به جای آورند.

چیزی نگذشت كه خدا كودكان را شفا داد، افراد خانواده (علی و فاطمه و فضّه و حسن و حسین (علیهم السّلام)) روزه گرفتند، تا به نذر خود عمل كنند.

در خانه غذایی نبود، امام علی (علیه السّلام) از مردی یهودی چند كیلو جو گرفتند (به روایتی جو را از او گرفت، تا پشمی برای او بریسد، و به روایت دیگر یك شب تا صبح اجیر شد تا نخلستانی را آب دهد و كمی جو بگیرد.) جو را نزد فاطمه (سلام الله علیها) آورد.

حضرت فاطمه (سلام الله علیها) یك سوّم آن را به زحمت و سختی آرد نموده و نان تهیّه كرد، هنگام افطار دور هم نشستند تا از آن تناول نمایند، ناگهان بی‌نوای گرسنه‌ای به در خانه‌ی آنان آمد، همه‌ی غذای خود را به وی دادند.

روز بعد هم روزه گرفتند و برای افطار یك سوّم دیگر آن جو را آرد كرده، و نان تهیّه نمودند، هنگام افطار، كودك یتیمی آمد، و درخواست غذا نمود، باز هم همه‌ی غذای خود را به وی دادند.

روز سوّم نیز روزه گرفتند و یك سوّم باقیمانده جو را آرد كرده و نان پختند، هنگام افطار غذای خود را به اسیر و عبد تازه آزاد شده‌ی درمانده‌ای دادند، و در این سه شب فقط با آب افطار ‌كردند.

آنان با آن كه خود روزه گرفته بودند، و احتیاج به غذا داشتند، راضی نشدند كه آن افراد بی‌نوا گرسنه بمانند.

روز چهارم كه نذر خود را ادا كرده بودند، حضرت علی (علیه السّلام) با حسن و حسین (علیهم السّلام) در حالی كه از گرسنگی بر آن‌ها ضعف شدیدی عارض شده بود، به حضور پیامبر (صلّی الله علیه  و آله و سلّم) آمدند، و موقعی كه حضرت نور دیدگان خود را با آن حال مشاهده نمود، اشك در چشمان آن بزرگوار (صلّی الله علیه  و آله و سلّم) حلقه زد و گریستند.

در همین هنگام (یعنی روز 24 ذیحجّه) جبرئیل سوره‌ی مباركه‌ی دهر را نازل كرد، رسول خدا (صلّی الله علیه  و آله و سلّم) به آنان مژده داد كه خداوند این آیات را درباره‌ی كارهای نیك و شایسته‌ی آنان فرستاده است، و آنان مقامی بس بزرگ در نزد خداوند دارند.

 

بخشی از آیات سوره‌ی مذكور (دهر یا انسان و یا هل اتی):

وَ یُطعِمُونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مِسْكِیناً و یَتِیماً و اَسِیراً$ اِنَّمْا نُطعِمُكُم لِوَجهِ اللهِ لانُریدُ مَنْكُم جَزاءً وَ لا شُكُوراً$ اِنّا نَخافُ مِنْ رَبّنا یَوْمَاً عَبُوساً قَمْطَرِیراً

آنان برای خشنودی خدا، خوراك خود را (با آن كه خودشان بدان نیاز دارند) به بی‌نوا و یتیم و اسیر می‌دهند و می‌گویند: ما برای خشنودی خدا به شما غذا می‌دهیم و از شما امید پاداش و تشكّری نداریم، ما از آن روزی می‌ترسیم كه قیافه‌ی گنه‌كاران در آن روز درهم كشیده است و آثار رنج از چهره‌هایشان پدیدار می‌‌باشد.



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :