اشک مداح

مجمع الذاکرین متوسیلن به باب الحوائج موسی بن جعفر علیه السلام

زندگی نامه حضرت عیسی ابن مریم (ع)

یاد کن آنگاه که فرشتگان گفتند: ای مریم، خدا تو را به کلمه‌ای از خود که نامش مسیح، عیسی بن مریم است، نوید می‌دهد

 

که در دنیا و آخرت آبرومند و از مقربان (الهی) و با مردم در گهواره و در بزرگسالی سخن می‌گوید و از نیکان و شایستگان است.

 

و آنگاه که از کسانش در جایگاهی شرقی کناره گزید و میان خود و آنان پرده‌های کشید؛ پس ما روح خود را نزدش فرستادیم و برای او همچون انسانی درست اندام نمودار شد.

 

مریم گفت: من از تو به خدای رحمان پناه می‌برم، اگر پرهیزگار باشی.

 

(جبرئیل) گفت: همانا من فرستاده پروردگارت هستم تا تو را پسری پارسا و پاکیزه ببخشم.

 

مریم گفت: چگونه مرا پسری باشد و حال آنکه دست هیچ انسانی به من نرسیده و بدکاره هم نبوده ام؟

 

گفت: چنین است، پروردگار تو گفته که: این بر من آسان است و تا او را نشانه‌ای برای مردم و رحمتی از سوی خویش کنیم؛ این کاری است حتمی و شدنی.

 

پس به او عیسی (ع) بار گرفت و با وی به مکانی دور بیرون رفت آنگاه درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید؛ گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و به فراموشی سپرده شده بودم.

 

پس (کودک) از زیر او ندایش داد: غمگین مباش، پروردگار تو از زیر پایت جویی روان ساخت و خرما بن را به سوی خویش بجنبان تا بر تو خرمای تازه چیده فرو ریزد؛ بخور و بیاشام و چشم روشن دار و اگر از آدمیان کسی را دیدی، بگو: من برای خدای رحمان روزه (سکوت) نذر کرده‌ام و امروز مطلقا با هیچ انسانی سخن نمی گویم.

 

پس مریم او را برداشته، نزد کسانش آورد؛ گفتند: ای مریم، چیزی شگفت آورده‌ای. ای خواهر هارون، نه پدرت مرد بدی بود و نه مادرت زنی بدکاره!

 

مریم به او اشاره نمود؛ گفتند: چگونه با کودکی خرد که در گهواره است، حرف بزنیم؟

 

(کودک) گفت: من بنده خدا هستم، به من کتاب داده و پیامبرم گردانیده است و مرا هر جا که باشم، با برکت ساخته و تا زنده ام به نماز و زکات سفارش نموده و مرا به مادرم نیکوکار کرده و گردنکشی بد بخت نگردانیده است و درود بر من، روزی که زاده شدم و روزی که بمیرم و روزی که زنده برانگیخته شوم.

 

و چون عیسی با نشانه‌ها و دلایل روشن آمد، گفت: همانا برای شما حکمت آورده ام (تا هدایت شوید) و تا برخی از آنچه را که درباره‌اش اختلاف می‌کنید، برایتان بیان کنم، پس از خدا بترسید و مرا پیروی کنید. همانا خدای یکتا پروردگار من و پروردگار شماست، پس او را بپرستید، این است راه راست.

 

اما آن گروه‌ها (فرق مسیحی) میان خود اختلاف کردند؛ پس وای بر ستمکاران از عذاب روزی دردناک! آیا چشم به راه چیزی جز قیامت‌اند که ناگهان بدیشان فرا رسد در حالی که بی‌خبرند؟ در آن روز دوستان، برخی دشمن برخی دیگرند، مگر پرهیزگاران.

 

و چون عیسی کفر آنان را آشکارا دریافت، گفت: چه کسانی درراه خدا یاوران من اند؟

 

حواریان گفتند: ما یاوران خداییم به خدا ایمان آوردیم و گواه باش که ما تسلیم هستیم. پروردگارا، ‌به آنچه نازل کرده‌ای، ایمان آورده ایم و از این پیامبر پیروی کردیم، پس ما را در شمار گواهی دهندگان بنویس.

 

پس گروهی از بنی اسرائیل ایمان آوردند و گروهی کافر شدند. کسانی را که ایمان آوردند، بر دشمنانشان مدد کردیم تا چیره و پیروز شدند.


مرگ یا حیات عیسی (ع)؟


آنها (برای کشتن عیسی) مکر کردند، خدا هم مکرکرد و خدا بهترین مکر کنندگان است، آنگاه که خدا گفت: ای عیسی، من تو را بر می گیرم و به سوی خود بالا می برم و از (آلایش) کافران پاکت می‌سازم و تا روز قیامت آنان را که از تو پیروی نمایند، فرادست کافران قرار می‌دهیم سپس بازگشتشان به سوی من است و من در آنچه اختلاف می‌کردید، میانتان حکم خواهم کرد....

 

و (خدا جهودان را) به سبب کفرشان و تهمت بزرگشان برمریم و این سخنشان که: ما مسیح - عیسی بن مریم، پیامبر خدا - را کشتیم.

 

و حال آنکه او را کشتند و نه بردار کردند، بلکه برایشان مشتبه شد و کسانی که درباره او اختلاف نمودند، بی گمان در تردیدتد؛ آنان را به حال او هیچ علمی نیست، تنها پیرو گمانند و به یقین او را نکشته‌اند، بلکه خداوند او را به سوی خود بالا برد و خدا پیروزمند و حکیم است هیچ یک از اهل کتاب نیست، مگر آنکه پیش از مرگش به او ایمان خواهد آورد و او در روز رستخیز بر (ایمان) آنان گواه خواهد بود.

 

پس به کیفر ستمی که یهودیان کردند، چیزهای پاکیزه‌ای را که برایشان حلال شده بود،‌ حرام کردیم و برای کافرانشان عذابی دردآور آماده کرده‌ایم؛‌ ولی راسخانشان در علم و آن مومنانی را که به آنچه بر تو و به آنچه پیش از تو نازل شده ایمان می‌آورند و همچنین برپا دارندگان نماز و دهندگان زکات و مومنان به خدا و روز واپسین را پاداش بزرگی خواهیم داد.

 

همانا داستان عیسی نزد خدا مانند داستان آدم است؛ او را از خاک آفرید، سپس گفت: «بشو» شد. حق از پروردگار توست؛ پس از شک‌داران مباش.

 



  • نظرات() 
  • ولادت حضرت ابراهیم (ع)

    ولادت حضرت ابراهیم علیه السلام

    ولادت پیامبران و برخی از اولیاء تحت شرایط خاص بوده است.در منابع تاریخی آمده است که پادشاهی در زادگاه ابراهیم حکمرانی می‌کرد، به نام نمرود و در عصر او علم نجوم از پیشرفت قابل توجهی برخوردار بوده، به طوری که منجمین از موقعیت ستارگان حوادث و پیشامدهای آینده را پیشگوئی می‌نمودند و آن را در اختیار پادشاهان عصر خود قرار می‌دادند و بر اساس آن علم برنامه‌ریزی و تدبیر امور می‌نمودند و آنان برای حفظ تاج و تخت خود اقدامات لازم را انجام می‌دادند. منجمین درباره نمرود در راستای این اهداف به نمرود خبر دادند که در این سرزمین فرزندی متولد می‌شود که قدرت تو را مورد مخاطره قرار می‌دهد، بدین صورت تولد ابراهیم، به عنوان یکی از خطرات تهدید کننده برای حکومت طاغوت زمان (نمرود) مطرح شد. 

    لذا وقتی که زمان ولادت ابراهیم نزدیک شد، ستاره شناسان خطر ولادت او را به نمرود گوشزد نمودند، بعد از مدتی، زمان موعود فرارسید. لذا نمرود دستور داد تمام زنان باردار که در آن زمان بچه‌دار می‌شوند تحت نظر باشند و فرزند متولد شده آن سال همه قتل عام شدند و در کودکی سرشان بریده شود. امّا آثار حاملگی در مادر ابراهیم مخفی بود. لذا مادر او تحت نظر نبود، وقتی آثار وضع حمل و تولد ابراهیم را مادرش احساس کرد و درد زایمان و آثار و علائم ولادت ظاهر گشت. برای جلوگیری از کشته شدن فرزندش و به الهام خداوند از شهر بیرون رفت و در خارج شهر به کوه‌های اطراف پناهنده شد و در یک غاری مأوی گزید. مادر ابراهیم بعد از تولد فرزندش در غار از آنجا خارج شد و به سرعت سوی منزل خود رفت، تا کسی از تولد فرزند او آگاهی نیابد. در غار از بیرون به امر خداوند بسته شد و ابراهیم انگشت ابهام خود را می‌مکید و روزی او را خداوند به آن وسیله تأمین می‌نمود، تا اینکه ابراهیم به سن نوجوانی رسید. 
    آذر که پدرخوانده یا عموی ابراهیم بود از مادر ابراهیم می‌پرسید و او جواب داد که بچه‌ای متولد شد و مرد. در هر صورت ولادت او به جهت اقتضای زمان کاملاً در مخفیگاه و در خفاء و پنهانی بوده است.تمام مورخان درباره مخفی بودن ولادت حضرت ابراهیم اتفاق نظر دارند، درباره محل تولد آن حضرت و شهر و زادگاه آن حضرت نیز اختلاف جزئی وجود دارد امّا منطقه‌ای که ولادت آن حضرت در آن بوده است قطعاً خاورمیانه که منطقه جغرافیایی فعلی یا قسمتی از خاک ترکیه و عراق و یا سوریه و فلسطین بوده است. چنان که ذکر شد در ترکیه غاری است که مشهور شده محل ولادت ابراهیم می‌باشد، درباره پیشرفت حیرت‌آور علم ستاره شناسی از اسناد و مدارک تاریخی بر می‌آید که در منطقه بین النهرین کلانیان و اهل بین النهرین و تمدن‌های این منطقه درباره علم ستاره‌شناسی بسیار برجسته بودند. از این آثار نیز می‌توان استنباط کرد که محل تولد ابراهیم در همین منطقه بوده است. و نام پادشاه و حاکم معاصر ابراهیم  نیز غالباً نمرود گفته شده است.

    برخى از تاریخنگاران نوشته اند که فاصله میان فوت حضرت آدم(علیه السلام) تا ولادت حضرت نوح(علیه السلام) 126 سال و فاصله بین ولادت حضرت نوح و ولادت حضرت ابراهیم(علیهما السلام) 890 سال بوده است. بنابر این، تولّد حضرت ابراهیم(علیه السلام) شصت سال پیش از در گذشت حضرت نوح(علیه السلام) بوده است; زیرا عمر حضرت نوح 950 سال بوده و طوفان، آنگونه که در تورات آمده، در سال 601 بعد از تولّد حضرت نوح بوده است. ساختمان کعبه به وسیله ابراهیم(علیه السلام)، به هنگام بیست سالگى اسماعیل انجام یافته است. بنابراین فاصله میان طوفان و ولادت حضرت ابراهیم(علیه السلام) 290 سال و بین طوفان و ساختمان کعبه از سوى ابراهیم(علیه السلام) حدود چهارصد سال بوده است. پس باید گفت که حضرت ابراهیم(علیه السلام)به هنگام بناى کعبه، یکصد و ده سال سن داشته است.در شرح کتاب «زاد المسلم فیما اتفق علیه البخارى و مسلم» (ج2، ص158) چنین آمده است:ابن هشام گوید: بینحضرتنوح وابراهیم(علیهما السلام)،پیامبرى جزهودوصالح(علیهما السلام)نبوده است و بین ابراهیم و هود 630 سال و بین نوح و ابراهیم 1143 سال فاصله وجود داشته است.

    «ثعالبى» نیز گفته است فاصله میان ولادت ابراهیم و طوفان نوح 1263 سال بوده که این، 3337 سال پس از خلقت آدم بوده است. ولادت ابراهیم(علیه السلام)در دوران «نمرود بن کنعان» بوده و اما در محل ولادت او، اختلاف نظر وجود دارد:«ابن عباس» محل ولادت حضرت ابراهیم را، بابل از سرزمینهاى «سواد»، شهر نمرود، دانسته است.«مجاهد» آن را در «کوثی» یکى از نواحى کوفه می داند.«عکرمه» محل تولد آن حضرت را در «سوس» و «سدی» بین بصره و کوفه دانسته و «ربیع بن انس» در «کسکر» مىداند که پس از آن پدرش او را به کوثى منتقل نموده است.«وهب» تولد ابراهیم(علیه السلام) را در «حران» دانسته، لیکن باید گفت که محل تولد نخستین، بیشتر صحیح به نظر می رسد.




  • نظرات() 
  • اعمال شب وروز دحوالارض

    اعمال شب و روز 25 ذی‌القعده

    «دحو الارض» روزی که زمین از کعبه دامن گسترانید

    خبرگزاری فارس: «دحو الارض» روزی که زمین از کعبه دامن گسترانید

    خبرگزاری فارس: به فرموده امیرالمؤمنین(ع) نخستین رحمتی که از آسمان به زمین نازل شد، در بیست وپنجم ذی القعده بود و برای آن اعمالی چون «روزه»، «نماز» و «شب‌زنده‌داری» توصیه شده است.

    به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه فارس، «دحو الارض» مطابق با بیست و پنجم ماه ذی‌القعده، روزی است که خداوند با نظر به کره زمین، به جهان خاکی حیات بخشید، از این روز، بخش‌هایی از کره زمین ـ که سراسر از آب بود ـ شروع به خشک شدن کرد تا کم کم به شکل یک چهارم خشکی‌های امروزی درآمد.
    مطابق روایات، اولین نقطه ای که از زیر آب سر برآورد، مکان کعبه شریف و بیت الله الحرام بود.
    «دَحو» به معنای گسترش است و برخی نیز آن را به معنای تکان دادن چیزی از محلِ اصلی اش تفسیر کرده‌اند، منظور از «دحوالارض» (گسترده شدن زمین) این است که در آغاز، تمام سطح زمین را آب‌های حاصل از باران های سیلابیِ نخستین فراگرفته بود، این آب‌ها، به تدریج در گودال‌های زمین جای گرفتند و خشکی‌ها از زیر آب سر برآوردند و روز به روز گسترده‌تر شدند. 
    از سوی دیگر، زمین در آغاز به صورت پستی‌ها و بلندی‌ها یا شیب‌های تند و غیرقابل سکونت بود، بعدها باران‌های سیلابی مداوم باریدند، ارتفاعات زمین را شستند و دره‌ها گستردند، اندک اندک زمین‌هایِ مسطح و قابل استفاده برای زندگی انسان، کشت و زرع پدید آمد، مجموع این گسترده شدن، «دحو الارض» نام‌گذاری می‌شود.
    از امیرالمومنین علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند: «نخستین رحمتی که از آسمان به زمین نازل شد، در بیست وپنج ذی القعده بود. کسی که در این روز روزه بگیرد و شبش را به عبادت بایستد، عبادت صد سال را که روزش را روزه و شبش را عبادت کرده است خواهد داشت.»
    به نظر برخی از مفسران، آیه 30 سوره نازعات «وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا»، به همین واقعه اشاره دارد، گذشته از واقعه دحوالارض، رویدادهای دیگری نیز در این روز رخ داده‌اند که اهمیت آن را دو چندان کرده است؛ از جمله:
    - میلاد حضرت ابراهیم علی نبینا وآله وعلیه‌السلام
    - میلاد حضرت عیسی مسیح علیه‌السلام
    - خروج رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم از مدینه به همراه هزاران حاجی به سوی مکه، به قصد حجة الوداع. در این سفر وجود مقدس حضرت زهرا سلام الله علیها و نیز تمامی همسران پیامبر(ص) نیز ایشان را همراهی می‌کردند.
    - در روایتی نیز آمده است که حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه‌الشریف در همین روز قیام خواهد کرد.
     
    اعمال شب و روز دحو الارض
     
    *روزه: یکی از آن چهار روز است که در تمام سال به فضیلت روزه ممتاز است، در روایتی روزه‏اش مثل روزه هفتاد سال است و در روایت دیگر کفاره هفتاد سال است، هر که این روز را روزه بدارد و شبش را به عبادت به سر آورد از برای او عبادت صد سال نوشته شود، از برای روزه‏دار این روز هر چه در میان آسمان و زمین است استغفار کند، این روزی است که رحمت خدا در آن منتشر شده، از برای عبادت و اجتماع به ذکر خدا در این روز اجر بسیاری است.  
    * نماز: نمازی که در کتب شیعه قمیین روایت شده است، آن دو رکعت است، در وقت چاشت در هر رکعت بعد از «حمد»، پنج مرتبه «توحید» و «الشمس» بخواند و بعد از سلام نماز بخواند «لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ»، پس دعا کند و بخواند «یَا مُقِیلَ الْعَثَرَاتِ أَقِلْنِی عَثْرَتِی یَا مُجِیبَ الدَّعَوَاتِ أَجِبْ دَعْوَتِی یَا سَامِعَ الْأَصْوَاتِ اسْمَعْ صَوْتِی وَ ارْحَمْنِی وَ تَجَاوَزْ عَنْ سَیِّئَاتِی وَ مَا عِنْدِی یَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِکْرَامِ» .
    *دعا: خواندن این دعا است که شیخ در «مصباح» فرموده، خواندن آن مستحب است:
    «اللَّهُمَّ دَاحِیَ الْکَعْبَةِ وَ فَالِقَ الْحَبَّةِ وَ صَارِفَ اللَّزْبَةِ وَ کَاشِفَ کُلِّ کُرْبَةٍ أَسْأَلُکَ فِی هَذَا الْیَوْمِ مِنْ أَیَّامِکَ الَّتِی أَعْظَمْتَ حَقَّهَا وَ أَقْدَمْتَ سَبْقَهَا وَ جَعَلْتَهَا عِنْدَ الْمُؤْمِنِینَ وَدِیعَةً وَ إِلَیْکَ ذَرِیعَةً وَ بِرَحْمَتِکَ الْوَسِیعَةِ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَی مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ الْمُنْتَجَبِ فِی الْمِیثَاقِ الْقَرِیبِ یَوْمَ التَّلاقِ فَاتِقِ کُلِّ رَتْقٍ وَ دَاعٍ إِلَی کُلِّ حَقٍّ وَ عَلَی أَهْلِ بَیْتِهِ الْأَطْهَارِ الْهُدَاةِ الْمَنَارِ دَعَائِمِ الْجَبَّارِ وَ وُلاةِ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ وَ أَعْطِنَا فِی یَوْمِنَا هَذَا مِنْ عَطَائِکَ الْمَخْزُونِ غَیْرَ مَقْطُوعٍ وَ لا مَمْنُوعٍ [مَمْنُونٍ‏] تَجْمَعُ لَنَا بِهِ التَّوْبَةَ وَ حُسْنَ الْأَوْبَةِ یَا خَیْرَ مَدْعُوٍّ وَ أَکْرَمَ مَرْجُوٍّ یَا کَفِیُّ یَا وَفِیُّ یَا مَنْ لُطْفُهُ خَفِیٌّ الْطُفْ لِی بِلُطْفِکَ وَ أَسْعِدْنِی بِعَفْوِکَ وَ أَیِّدْنِی بِنَصْرِکَ وَ لا تُنْسِنِی کَرِیمَ ذِکْرِکَ بِوُلاةِ أَمْرِکَ وَ حَفَظَةِ سِرِّکَ وَ احْفَظْنِی مِنْ شَوَائِبِ الدَّهْرِ إِلَی یَوْمِ الْحَشْرِ وَ النَّشْرِ وَ أَشْهِدْنِی أَوْلِیَاءَکَ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِی وَ حُلُولِ رَمْسِی وَ انْقِطَاعِ عَمَلِی وَ انْقِضَاءِ أَجَلِی اللَّهُمَّ وَ اذْکُرْنِی عَلَی طُولِ الْبِلَی إِذَا حَلَلْتُ بَیْنَ أَطْبَاقِ الثَّرَی وَ نَسِیَنِیَ النَّاسُونَ مِنَ الْوَرَی وَ أَحْلِلْنِی دَارَ الْمُقَامَةِ وَ بَوِّئْنِی مَنْزِلَ الْکَرَامَةِ وَ اجْعَلْنِی مِنْ مُرَافِقِی أَوْلِیَائِکَ وَ أَهْلِ اجْتِبَائِکَ وَ اصْطِفَائِکَ وَ بَارِکْ لِی فِی لِقَائِکَ وَ ارْزُقْنِی حُسْنَ الْعَمَلِ قَبْلَ حُلُولِ الْأَجَلِ بَرِیئا مِنَ الزَّلَلِ وَ سُوءِ الْخَطَلِ اللَّهُمَّ وَ أَوْرِدْنِی حَوْضَ نَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ اسْقِنِی مِنْهُ مَشْرَبا رَوِیّا سَائِغا هَنِیئا لا أَظْمَأُ بَعْدَهُ وَ لا أُحَلَّأُ وِرْدَهُ وَ لا عَنْهُ أُذَادُ وَ اجْعَلْهُ لِی خَیْرَ زَادٍ وَ أَوْفَی مِیعَادٍ یَوْمَ یَقُومُ الْأَشْهَادُ اللَّهُمَّ وَ الْعَنْ جَبَابِرَةَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ وَ بِحُقُوقِ [لِحُقُوقِ‏] أَوْلِیَائِکَ الْمُسْتَأْثِرِینَ اللَّهُمَّ وَ اقْصِمْ دَعَائِمَهُمْ وَ أَهْلِکْ أَشْیَاعَهُمْ وَ عَامِلَهُمْ وَ عَجِّلْ مَهَالِکَهُمْ وَ اسْلُبْهُمْ مَمَالِکَهُمْ وَ ضَیِّقْ عَلَیْهِمْ مَسَالِکَهُمْ وَ الْعَنْ مُسَاهِمَهُمْ وَ مُشَارِکَهُمْ اللَّهُمَّ وَ عَجِّلْ فَرَجَ أَوْلِیَائِکَ وَ ارْدُدْ عَلَیْهِمْ مَظَالِمَهُمْ وَ أَظْهِرْ بِالْحَقِّ قَائِمَهُمْ وَ اجْعَلْهُ لِدِینِکَ مُنْتَصِرا وَ بِأَمْرِکَ فِی أَعْدَائِکَ مُؤْتَمِرا اللَّهُمَّ احْفُفْهُ بِمَلائِکَةِ النَّصْرِ وَ بِمَا أَلْقَیْتَ إِلَیْهِ مِنَ الْأَمْرِ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ مُنْتَقِما لَکَ حَتَّی تَرْضَی وَ یَعُودَ دِینُکَ بِهِ وَ عَلَی یَدَیْهِ جَدِیدا غَضّا وَ یَمْحَضَ الْحَقَّ مَحْضا وَ یَرْفِضَ الْبَاطِلَ رَفْضا اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ وَ عَلَی جَمِیعِ آبَائِهِ وَ اجْعَلْنَا مِنْ صَحْبِهِ وَ أُسْرَتِهِ وَ ابْعَثْنَا فِی کَرَّتِهِ حَتَّی نَکُونَ فِی زَمَانِهِ مِنْ أَعْوَانِهِ اللَّهُمَّ أَدْرِکْ بِنَا قِیَامَهُ وَ أَشْهِدْنَا أَیَّامَهُ وَ صَلِّ عَلَیْهِ [عَلَی مُحَمَّدٍ] وَ ارْدُدْ إِلَیْنَا سَلامَهُ وَ السَّلامُ عَلَیْهِ [عَلَیْهِمْ‏] وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ».  
    انتهای پیام/ک



  • نظرات() 
  • اشعار مخصوص زیارت امام رضا (ع)

    مجمع الذاکرین موسی بن جعفر(ع).گلشهر:
    :
    #امام_رضا 

    انگور می دهند که قربانی ات کنند
    لازم نکرده دعوت مهمانی ات کنند

    صدها رواق در جگرت زهر باز کرد
    می خواستند آینه بندانی ات کنند

    هر شب تو بر غریبی خود گریه می کنی
    مردم اگر چه سجده ی سلطانی ات کنند

    تو نو به نو برای خودت گریه می کنی
    در صحن کهنه گرچه چراغانی ات کنند

    وقتی خدا غریبی ما را نگاه کرد
    فرمود تا حسین خراسانی ات کنند

    زن های طوس مثل زنان بنی اسد
    جمعند تا عزای پریشانی ات کنند

    معصومه را به همرهی خود کشانده ای
    تا قبله گاه زینب ایرانی ات کنند

    محمد سهرابی 



  • نظرات() 
  • اشعارمخصوص زیارت امام رضا (ع)

    مجمع الذاکرین موسی بن جعفر(ع).گلشهر:
    امام رضا(ع) - مناجات

    ماییم و انس و الفت تو یا اباالجواد
    در جان ماست محنت تو یا اباالجواد

    با اذن فاطمه به دل ما رسیده است
    سرمایه محبت تو یا اباالجواد

    این قلبهای ما که بنام تو می تبد
    جامی است از ولایت تو یا اباالجواد

    ای نیت تو یاری زوار خسته ات
    قربان قصد قربت تو یا اباالجواد

    بیمار لاعلاج نداری در این مطب
    محشر کند طبابت تو یا اباالجواد

    هر شاخه گل ز گلشن بالای مرقدت
    داروی درد امت تو یا اباالجواد

    صحن و رواق و باب و ضریحت بهشت ما
    دارالشفاست تربت تو یا اباالجواد

    باب الجواد روزی هر صبح و شام ماست
    کو دوری از ضیافت تو یا اباالجواد

    آنچه ز وصف جنت اعلا شنیده ایم
    بالاتر است جنت تو یا اباالجواد

    ما دل بریده ایم ز دولت مدارها
    ماییم و صبح دولت تو  یا اباالجواد

    هر کس که بعد مشهد تو کربلا نرفت
    از دست داده فرصت تو یا اباالجواد

    با اینهمه هنوز غریبی امام من
    ای جان فدای غربت تو  یا اباالجواد

    #محمود_ژولیده 
    @mamj51



  • نظرات() 
  • یادی از شهدای مدافع حرم

    یادی از شهدای مدافع حرم

    بسم الله الرحمن الرحیم به نام خداوند بخشنده ی مهربان

    ۞ إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِیلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِكُمُ الَّذِی بَایَعْتُمْ بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ۞ آیة 111 سورة التوبه


    همانا خدا جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده، آن‌ها در راه خدا جهاد می‏کنند پس (دشمنان دین را) به قتل می‏رسانند و (یا خود) کشته می‏شوند، این وعده قطعی است بر خدا و عهدی است که در تورات و انجیل و قرآن یاد فرموده، و از خدا باوفاتر به عهد کیست؟ پس از این معامله‏ای که کردید بسی شاد باشید که این به حقیقت سعادت و فیروزی بزرگ است. (۱۱۱)
    در این روزها که مردم برای شهدای مدافع حرم برخی مراسمات و یادواره ها برگزار می کنند و در رسانه ها مختلف یادی از آنها می شود، شایسته است که متولیان امور فرهنگی و رسانه ای و سازمان های که این امر را دغدغه ی خود می دانند، بدون نظر و غرض همانطور که در رسانه ها و گفته های بزرگان ادعا می شود که مرزی در این امر (دفاع از حرم) وجود ندارد و همه ی شهداء عزیز هستند. توجه به برخی شهیدان بخصوص منظورم شهیدان ایرانی و عدم توجه به شهدای دیگر بخصوص شهدای افغانستانی واقعا مایه خجالت و شرمساری برای کسانی است که ادعای دین و دیانت دارند و خود را پیرو ائمه معصومین می دانند و حسین بن علی (ع) را سالار شهیدان می خوانند و همواره در مجالس مختلف از شهادت و ارزش و مقام بی مثالش صحبت می کنند و اینگونه با کم لطفی که بعضا مغبضانه و دارای غرض است نسبت به شهدای مظلوم اففانستانی رفتار می کنند. به طور مثال در همین چند روز گذشته که تقریبا در همه ی شبکه های تلویزونی درباره ی شهادت محسن حججی برنامه های مختلفی برگزار شد و حتی جانشین فرماندهی سپاه آقای سلامی نیز در مراسمی با موضوع گرامیداشت یاد شهدای مدافع حرم محسن حججی و....
    واقعا برای من خیلی مایه تأسف و خجالت بود که میدیدم اینطور در تلویزون زیرنویس می شود که گرامیداشت شهدای مدافع حرفم محسن حججی و....
    واقعا خیلی بد است که فقط نام یک شهید اینطور ذکر شود فقط چون ایرانی هست و خیلی از شهدای دیگر که مظلومانه به شهادت رسیده اند نه تنها یادی از آنها نشود بلکه گاهی با بی مهری ها آنها را عمدا عفب زد فقط چون ایرانی نیستند.
    من خودم از مدافعان غیر ایرانی هستم. و البته از مجروحان. چندین ماه در جبهه ها بودم. و خیلی موارد را از نزدیک دیده ام که باعث می شود دلم از اینگونه رفتارها بشکند و ناراحت شوم. به طور مثال آخرین باری که در سوریه بودم طی یک هجوم مناطق وسیعی (خنیفیس، العیانیه، جبل الغراب و....) را از دست داعش آزاد کردیم. در این عملیات گسترده در ابتدا و هنگام تعقیب عناصر داعش متأسفانه 2 نفر روی مین رفتند و به شهادت رسیدند. در منطقه ای به نام حلبا نیز عناصر داعش به دو فرمانده که در حال شناسایی بودند حمله کردند و هر دو رو به شهادت رساندند که یکی را به ضرب گلوله (سید جاوید) و دیگری را با ضربات چاقو (مالک) به شکل بسیار غریبانه و مظلومانه به شهادت رساندند.
    دوست دارم واقعا کسانی که دست اندرکار این امور هستند اگر این مطلب به گوششان رسید خواهشا به همه ی شهدای مدافع حرم به یک چشم نگاه کنند واقعا کسانی هستند که خالصا و محض رضا خداوندمتعال گام به سوی این جبهه ها می گذارند و لی با دیدن موارد از این دست واقعا دلشکسته و اندوهگین می شوند.
    حرف و درد دل بسیار است ولی کو گوش شنوا!
    یکی از دوستان به طعنه و مسخره کردن در تلگرام برای پیامی فرستاده که منظورش به طور واضح این است که رفتن به سوریه غلط و اشتباه است. مقدار از متن پیام: "... من از مراجع تقلید، مداحان و سخنرانان و آقایون صاحبت منصب در امور دولتی و کشوری که همواره درباره ارزش شهادت صحبت می کنند عرض می کنم که الان در شهادت تو سوریه باز شده شما که بقیه مردم را توصیه به رفتن می کنید و از اجر و ثواب رفتن و شهادت صحبت می کنید، الان وقت خوبیه که خودتون هم برید، اگه خودتون خیلی پیر شدین اشکالی نداره آقا زاده هاتون رو بفرستین حتی اگه مدیر به دنیا آمده اند یا توی دانشگاهای اروپا و آمریکا تحصیل می کنند یا الان بهترین خانه و ماشین را دارند ..."
    اللهم اصلح کل فاسد من امور مسلمین.
    یا صاحب الزمان ادرکنی



  • نظرات() 
  • اشعارمخوص امام رضا(ع )


    #امام_رضا_علیه_السلام
    #ایام_زیارت_مخصوصه

    کم کم مسافران سحر را خبر کنید
    با ذکر یا حسین به مشهد سفر کنید
    خودرا میان صحن رضا دربه در کنید
    شب تا اذان صبح به گنبد نظر کنید

    داریم اهل رحمت مخصوصه میشویم 
    آماده زیارت مخصوصه میشویم

    باید تمام همت خورا به کار بست
    حالا که بار عام شده کوله بار بست
    یا جبر عشق در بروی اختیار بست
    دل را به حلقه های ضریح نگار بست

    در طوس برگزار شده اعتکاف ما
    صد حج واجب است ثواب طواف ما

    شکرخدا که از فقراییم تا ابد
    از حاجیان کوی رضاییم تا ابد
    پیش رضا کنار خداییم تاابد
    ماراهیان کرببلاییم تا ابد

    در صحن کهنه بود که تایید ما رسید
    آقا نگاه کردو روادید ما رسید

    ای کربلا نرفته حرم را بهانه کن
    دل را بیا به جاده مشهد روانه کن
    یک گوشه ای ز صحن رضا آشیانه کن
    پیش کریم نوکری عاشقانه کن

    انجا برات کرببلا زود میرسد
    هی خون دل نخور بخدا زود میرسد

    آقا خودش غریب و به فکر غریب هاست
    مرثیه خون روضه یابن شبیب هاست
    هرشب دلش شکسته شیب الخضیب هاست
    آزرده از مزاحمت نانجیب هاست

    یک عمه بود و لشگر اوباش بی حیا
    عالم فدای شیرزن دشت کربلا..

    #سید_پوریا_هاشمی



  • نظرات() 
  • اشعارمخوص امام رضا(ع )


    #امام_رضا علیه‌السلام
    #غزل



  • نظرات() 



  • هدف ما از ایجاد این وبلاگ نقد و بررسی شبهات و غلو در مداحی وشیوه روضه خوانی می باشد.
    لطفا نظرات خود را درباره مطالب وبلاگ ذیل هر مطلب قرار دهید و ما را در بهتر کردن محتوای این وبلاگ یاری فرمائید. شماره های تماس (مدیر مجمع): 09155137285 -
    09375382373
    لینک کانال ما درتلگرام:https://telegram.me/mamj51
    @mamj51


    آخرین پست ها


    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :